Park Zdrojowy

Jest największym z parków Ciechocinka. Największym i wcale pięknym. Obok Parku Tężniowego z reprezentacyjnymi dla miasta tężniami, stanowi jedno z najchętniej odwiedzanych w uzdrowisku miejsc spacerowych.

Park Zdrojowy założono w latach 70 XIX w. Zajmuje powierzchnię 19 ha, którą porasta cudnej urody starodrzew złożony głównie z klonów, dębów, lip i świerków, w jakim wyróżnia się pomnik przyrody – dąb szypułkowy o wysokości 22 m i obwodzie pnia sięgającym prawie 4 m. W parku rosną także kłęk kanadyjski, korkowiec amurski, miłorząb dwuklapowy, skrzydłonech kaukaski,  tulipanowiec amerykański.

W latach 1880-81, park ozdobiła drewniana Pijalnia Wód Mineralnych. Zbudowano ją w stylu „szwajcarskim”, w formie krytej galerii spacerowej. Od wschodu posiada przybudówkę z wieżyczką, jest oszalowana deskami. Zwraca na siebie uwagę przede wszystkim elewacją zdobioną drewnianą, ażurową koronką.

W okresie międzywojennym obiekt został przebudowany. Obecnie mieści się w nim sala koncertowa i kawiarnia. Muszla koncertowa stanęła w parku w 1909 r. Zbudowano ją w nietypowym dla Ciechocinka, zakopiańskim stylu. Odbywa się w niej szereg imprez kulturalnych.

Kolejną, architektoniczną ozdobą założenia parkowego jest pochodząca z 1926 r. fontanna „Jaś i Małgosia” z gipsową figurką przedstawiającą bajkowe postacie. Stanowi ona wyjątkowo wdzięczne tło licznych fotografii z wakacji w Ciechocinku.

Tekst: Sandra Nejranowska-Białka